Als de lijst lang is, is het zware niet het doen: het is het kiezen, en die keuze komt bij elke regel terug. Leg je hoofd leeg, pak één enkel ding en geef het een uur.
David Allen gaat in een boek uit 2001 uit van een eenvoudig idee: je hoofd is bedoeld om ideeën te hebben, niet om ze vast te houden. Zolang iets alleen in je gedachten leeft, komt het met onregelmatige tussenpozen terug, en elke keer kost het een stukje aandacht. Zijn voorstel is om alles eruit te zetten, op een plek die je vertrouwt.
Stephen Covey voegt in een boek uit 1989 de tweede snede toe: niet alles wat dringend is, is belangrijk, en bijna niets wat belangrijk is, is dringend. Daarom vult de lijst zich met kleine dingen die schreeuwen, terwijl het grote ding onderaan stil blijft liggen.
Samen zeggen de twee ideeën één ding: leegmaken en kiezen zijn twee verschillende klussen, en ze op hetzelfde moment doen is de reden dat je nooit op gang komt.
De derde stap is meestal degene die ontbreekt. Een nette lijst blijft een lijst: er zit elke beslissing in, stuk voor stuk nog te nemen. Een uur bevat één beslissing, al genomen, met als voordeel dat het uur vanzelf aanbreekt.
Als iemand anders op dat uur hetzelfde tijdvak heeft geboekt, zitten jullie samen in een videogesprek en werkt ieder aan een eigen ding: twee minuten om te zeggen wat je gaat doen, dan stilte, en aan het eind twee minuten om te zeggen hoe het ging.
Dat mag: de afspraak is met het uur, niet met de taak. Waar het om gaat, is dat je op dat uur zit te werken.
Die je kunt nakomen. Eén tijdvak dat je volhoudt levert meer werk op dan vier die je overslaat, en je houdt er geen wrang gevoel aan over dat je iets hebt gemist.
Ja, maar het kost één minuutje: je e-mailadres, er komt een code binnen, en het is gratis zonder creditcard.
De ideeën zijn samengevat, niet geciteerd, en worden toegeschreven aan wie ze schreef. Er is geen tekst uit de boeken overgenomen.