Dit is geen lijst met tips. Het is de reeks stappen, en die loopt hier: je schrijft het ene ding op dat je gaat doen, je start een blok tijd, en als het afloopt beantwoord je één vraag. Na drie of vier keer raad je niet meer naar je eigen dag, maar begin je hem te lezen.
Eén zin, geen project. Past het niet op één regel, dan is het te groot om nu te beginnen, en dat is meestal precies de reden waarom het nog niet begonnen is.
Tot de tijd om is, niets anders. Alles wat je op een apart briefje zou zetten, kan wachten.
Is het gelukt?
Hier bestaat geen fout antwoord en geen reeks om te beschermen. Een lijst waarin alles ja is, vertelt je niets.
Wat je typt en wat je antwoordt blijft in deze browser, op dit apparaat. Er wordt niets naar ons gestuurd, er is geen account, en het tabblad sluiten wist de lijst van vandaag niet. Je browsegegevens wissen wel.
Een to-dolijst legt voornemens vast. Dit legt vast wat er met die voornemens gebeurde, en dat is iets anders en minder prettigs. Het hele verschil zit in de laatste stap: de lijst eindigt met een vinkje dat je jezelf geeft, dit eindigt met een vraag die je moet beantwoorden.
En het houdt met opzet één taak vast. Een lijst van twaalf is een keuze die je opnieuw moet maken elke keer dat je opkijkt, en wat je dan kiest is zelden wat het langst wacht. Eén zin, bepaald voordat de klok start, is een keuze die je één keer maakt.
Wat je uitstelt is bijna nooit het hele project. Het zijn de eerste vijfentwintig minuten ervan.
Daarom is het veld ook maar één regel lang. «Het proefschrift afmaken» kan nu niet beginnen, dus begint het nooit. «De eerste pagina van hoofdstuk twee schrijven» kan binnen een minuut beginnen, en als het eenmaal bezig is, is de rest niet meer wat je ontwijkt: het is wat je al doet.
Een waarschuwing, gewoon gezegd: deze pagina legt vast wat er gebeurde, niets meer. Wat een week aan die notities je kan vertellen is smal en concreet: op welk uur je ja-antwoorden vallen, en wat de nee-antwoorden gemeen hebben.
Er is nog een stap die alleen moeilijk te doen is, en die kan deze pagina je niet geven: de zin hardop tegen iemand zeggen. Bij WeFocusBuddy begint een sessie precies zo. Je boekt een kwartier, één ander die hetzelfde kwartier boekte verschijnt in een videogesprek, ieder zegt in één zin wat hij of zij gaat doen, en dan gaan de microfoons stil en werken jullie allebei tot de tijd om is.
Sessies beginnen elk kwartier, dag en nacht. Aan het eind twee minuten om te zeggen hoe het ging, en tussendoor kijkt niemand over je schouder mee.
Klok aflezen…
Ze beschrijft een reeks stappen en voert die uit: één taak, één blok, één antwoord aan het einde. Wat een week aan gegevens je laat zien, is op welk uur je jaantwoorden vallen en wat de neeën gemeen hebben.
Nergens. De taak en de antwoorden blijven in deze browser, op dit apparaat, en verdwijnen als je je browsegegevens wist. Er komt niets bij ons terecht en er is geen account.
Het wordt als nee vastgelegd, en dat is juist de bedoeling. Na een paar dagen hebben de nee-antwoorden meestal meer gemeen dan de ja-antwoorden: hetzelfde uur, hetzelfde soort taak, dezelfde lengte die te lang was.
Het is geen lijst van alles: het bevat de ene taak die je nu doet, en het eindigt met een vraag in plaats van een vinkje. Een lijst legt voornemens vast; dit legt vast wat er mee gebeurde.
Ja. Niets op deze pagina gaat uit van een student: een blok tijd met een naam erop werkt hetzelfde voor een verslag, een belastingaangifte of een tekening.